சம்வத்சரி மற்றும் க்ஷமாவாணி: நம் முன்னோர்களிடம் ஒரு மன்னிப்பு வேண்டல்

பூஜ்ய குருபகவந்தர்களின் திருவடிகளுக்கு வந்தனம். எல்லா சாதர்மிக சகோதரர்களுக்கும் ஸ்ராவிகா சகோதரிகளுக்கும் உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து மிச்சாமி துக்கடம். உத்தம க்ஷமா.

இந்த ஆண்டு மனம்-மொழி-மெய்யால், செய்ததும் செய்வித்ததும் ஒப்புக்கொண்டதும், அறிந்தோ அறியாமலோ யாருக்கேனும் துன்பம் தந்திருந்தால் - அவை எல்லாவற்றுக்கும் என் மிச்சாமி துக்கடம். மேலும் இந்த ஆண்டு யார் எந்த ஆராதனை செய்திருந்தாலும் - தவம், ஜபம், சேவை, அல்லது இன்னொருவர் தவம் செய்ய வசதியாக அமைதியாக அடுப்படியைப் பார்த்துக்கொண்டது - அவை எல்லாவற்றுக்கும் மனமார்ந்த அனுமோதனை.

ஆனால் ஒரு கதவு இருக்கிறது, அதை நாம் ஒருபோதும் தட்டுவதில்லை.

நம் முன்னோர்கள்.

அவர்கள், யாருடைய பெயர்கள் இன்று எந்தப் பலகையிலும் இல்லை. பஞ்சத்தின் ஆண்டுகளில் பசியோடு இருந்து ஆகமங்களை மனப்பாடமாகக் காத்தவர்கள். ஓலைச்சுவடிகளின் மூட்டையை மார்பில் கட்டிக்கொண்டு எரியும் நகரத்தை விட்டு நடந்தவர்கள். கோயில் விழுவதைப் பார்த்து, மறுநாள் காலை மீண்டும் அடிக்கல் நாட்டியவர்கள். சிலர் வீட்டை விட்டார்கள், சிலர் வணிகத்தை, சிலர் உயிரை - ஆனால் தர்மத்தை விடவில்லை.

நமக்கு நிழல் கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக அவர்கள் நெருப்பில் நின்றார்கள்.

நாம் அந்த நிழலில் அமர்ந்துகொண்டு, அவர்களின் கணக்கைக் காப்பாற்றுவதைக்கூடச் செய்யவில்லை.

இது குற்றம் எண்ணும் நாள் அல்ல. இது ஏற்றுக்கொள்ளும் நாள். ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியது இதுவே - இது பிரமாதம், அலட்சியம். நம் அடையாளத்தை நாம் இலகுவாக எடுத்துக்கொண்டோம். நம்மைக் காத்தவர்களை, காகிதத்தில் அழிந்துபோக விட்டோம்.

ஆகவே இன்று, பிரதிக்ரமணத்தின் அதே மொழியில், ஒரு க்ஷமாபனை அவர்களுக்கும் -

Puvvapurisehim dhammo rakkhio, amham samappio. முன்னோர்கள் தர்மத்தைக் காத்து, நம்மிடம் ஒப்படைத்தார்கள்.

Tesim gananae jam mae pamao kao - janaya va ajanaya va - tassa michhami dukkadam. அவர்களின் கணக்கில் என்னால் நேர்ந்த அலட்சியத்திற்கு - அறிந்தோ அறியாமலோ - அதற்கு மிச்சாமி துக்கடம்.

Mitti me savvabhuesu, veram majjham na kenai. எல்லா உயிர்களோடும் நட்பு, யாரோடும் பகை இல்லை.

க்ஷமை முழுமையாவது, அதனுடன் ஒரு சங்கல்பம் நிற்கும்போதுதான்.

நாம் வெவ்வேறு பாரம்பரியங்களில் அமர்ந்திருக்கிறோம். திதி வேறு, முறை வேறு, சொற்கள் வேறு. ஆனால் யாரோ நம்மை எண்ண வரும் நாளில், அவர்கள் எழுதுவது ஒரே சொல் - ஜைன்.

ஆகவே இன்று தேவ-குரு-தர்ம சாட்சியாக இந்த வாக்கு -

"என் குடும்பம், என் தாயின் குடும்பம், என் தந்தையின் குடும்பம் - இவற்றின் சரியான கணக்கெடுப்பை நான் உறுதி செய்வேன். மதம் என்ற பத்தியில் 'ஜைன்' என்றே எழுத வைப்பேன். இதுவரை நேர்ந்த தவறுக்கு - மிச்சாமி துக்கடம். இனி நேராது."

வரும் தலைமுறைகள் சொல்லும்படி - நாங்கள் இருந்தோம், சரியாக எண்ணப்பட்டோம்.